زندگی جاریست

باز جمعه ... باز “جمعه” با همان منوی همیشگی اش!چشمانی که ولگرد خیابانهای بی تو شده اندخاطراتی که بهانه های تنهاییم را دست به ڪمر زده اندشاید جمعه منم!که زماڹ روی دستم باد ڪردهو تا ابد تاریخ انقضا خوردهکه صبح تا شب جای خالیت را دوره ڪنمو در آزمون هر ش...

تو باید پیرمرد قصه های مادربزرگ شویهمان که در سال های دورکنار نیمکت پارکی نزدیک خانه می نشیندعصایش را می گذارد کنارشو هی با چشم های کم سویشبه ساعت نگاه می کندتا بانوی خانه از دلواپسیبا پا دردبه دنبالش بیایداخم کند و با همان بی حوصلگی سنش بگوید:آخر نمی گویی من دلم هزار راه می رود ؟و بعد بی فکر عصاتکیه به شانه های بانویش می دهدو تا خانه را حافظ می خواند و در گوش بانو می گوید:بانو جان...من برای همین دلواپسی هایت تا بحال نفس در سینه قایم کرده ام!تو باید همانی باشی کهاگر روزی دست روزگار تو را به خاک سپردهر که از کنار خاکت گذر کرد بگوید:او بود...برای یکی بود...بر...

یکی از همین جمعه ها،خودم را بر می دارم می برممیان پیاده رو های همیشه مرده ی ای شهر،که هیچ لبخند آشنایی، نمی یابی در آن.یا بهتر بگویم، لبخندی نمی یابی!در مرکزی ترین نقطه اش می نشینم،پایم را در یک کفش می کنم،که یا همین حالاآشناترین لبخند دنیا را، تحویل من می دهی!یا من، همه ی روزهای باقی مانده راهمین جا می نشینم!خط و نشان نمی کشم، اماباور کن، من دیگر، نگاه غریبه ها راتاب و توانمنیست!...

چونان "پَر" کوچکیجا مانده از پرنده ای تنهاسبک،لطیفو نامحسوسچسبیده ام به گوشه ی پیراهنت...!"دوستت دارم"و بادقبل از آنکه بگویمت ...مرا از تو دور می کند....

بوسیدمت بارهاهر بار که شاخه گلی را بوییده امموهایت را نوازش کرده امهر بار که باد معاشقه میکرد با شاخه هادوستت داشته ام بارها و بارهاهر بار که مادری کودکش رامعشوقه ای دلبرش رادریا ماهی ها را...و هر بار...آااه ... هربارچقدر کم است برای بیشتر دوست داشتنت!دنیا از آن ماست عزیزمو بلوط های سبز افتاده بر زمینگواه تمام این اجابت های بی نصیب من استبایدجمع شان کنیممن برای تو تو برای منباید به قدر تمام بلوط های سبز افتاده بر روی زمینبرای هم حرف ها بزنیممن برای توو باز هم من برای توو همیشه من برای تو...